Saône 14: Grote pauze

22 augustus

Vandaag is een beetje een vreemde dag, lieve luisteraars. We laten de boot hier in Port-sur-Saône een week liggen en rijden met een huurauto naar Nederland in verband met een medisch onderzoek dat ik liever niet langer uitstel. Het gaat om een niet-kwaadaardige dermatologische aandoening aan mijn gelaat, waaraan ik graag snel behandeld word. Maakt u zich niet ongerust, daar is geen reden toe.

Bovendien kunnen we de tentoonstelling 'Modernism: in print' in Bijzondere Collecties, (naast Allard Pierson Museum) te Amsterdam gaan zien, waar mijn dochter Hansje een belangrijke bijdrage aan heeft geleverd: 'Hansje van Halem: in patterns'. Deze expositie loopt op 1 oktober ten einde en zouden we niet hebben kunnen zien als we ons reisschema niet doorbraken.

Om te zien waar we de auto zouden ophalen en te vragen of we onze fietsen ergens konden stallen, zijn we gisteren naar de stad Vesoul gefietst, zo'n 15 km. Aangezien het laatste bij het verhuurbedrijf niet mogelijk was en we er niet over wilden ruziën, besloten we om ons er met een taxi heen te laten brengen.

Gaat u mij missen? Anders ik u wel! 

                      I'LL BE BACK!

Saône 15: De draad oppakken

26 augustus

Onze vijfde maansikkel. We zijn weer terug op de boot, na een energieverslindende doch succesvolle autorit naar Zorgplein Nederland en weer terug. Nog ongeveer 900 vaarkilometers van huis bleken 600 autokilometers. Dat toch liever met een tussenstop, bijvoorbeeld in Sankt Vith, waar het hotel een uitstekend diner wist neer te zetten. Pijnacker was onze bestemming, een huis dat ons welwillend ter beschikking was gesteld door (schoon)zus en zwager El en Geer. Toen we daar aankwamen was mijn gebit al gerepareerd. De volgende dag verliep al even voorspoedig, behalve dat definitieve behandeling van mijn probleempje pas in oktober gaat plaatsvinden. In elk geval staat het proces op de rails.

Vrijdag met het OV naar Amsterdam om de tentoonstelling 'Hansje van Halem: in Patterns' te zien.

Veel door mijn dochter op de computer ontworpen patronen bleken zich goed te lenen om op groot formaat geprint, als behang te worden toegepast, in dit geval in de gewelfkelder van Bijzondere Collecties van de UVA. 

Het plakwerk wordt goedgekeurd

Daarna restte ons nog slechts de terugreis. Weer 600 km, met een stop in Zuid-Limburg dit keer. 

Het weer in Nederland was uitstekend. Maar toen we in Vesoul uit de huurauto stapten was de temperatuur opgelopen tot 33 graden. Kortom we gaan morgen weer verder waar we gebleven waren: het laatste deel van de Saône in het laatste deel van augustus.

Saône 16 en Canal des Vosges 1

28 augustus

Toen we zondagmiddag weer meenden te kunnen vertrekken uit de jachthaven van Port-sur-Saône, waar we de boot een week hadden laten liggen, wilde de motor niet goed starten. Het was 33 graden, maar meneer Mitsubishi wenste misschien toch voorgegloeid te worden. We vertrouwden het niet en zijn gebleven totdat, om half negen in de ochtend een monteur ons kon geruststellen. Tot het donker werd brachten we de avond door met Truus en Steve, twee mensen "op leeftijd", een Nederlandse vrouw en een Canadese man die samen Amerikanen geworden waren en over de hele wereld werk en avontuur gehad hebben. Ze hadden een afgestoten huurboot van Le Boat op de kop getikt die voldoende ruimte bood aan hun kleinkinderen, die binnenkort op zullen stappen. Truus, (u kent haar wellicht van het liedje "Truus heeft een Canaduus") kwam oorspronkelijk uit Enschede en bleek net als ik op de AKI te hebben gezeten. Ze woonde als kind in het verlengde van de straat waar ik 14 jaar woonde en we bleken ten minste één gemeenschappelijke vriendin te hebben... 

Omdat ze deze dag gelijk met ons vertrokken en ze niet op ons wachtten in de sluizen, zijn we ze kwijtgeraakt.

De laatste sluis in de Saône is sluis nr 1.

We merkten vandaag, terwijl we door agrarisch gebied voeren, voor het eerst iets van de beruchte steekvliegen. De vliegenmepper moesten we regelmatig ter hand nemen. Het is eind augustus, het moest er een keer van komen.

Het weer is onverminderd zonnig en warm, terwijl wij de laatste etappe van de Saône varen, die vandaag overging in de eerste etappe van het Kanaal van de Vogezen, 121 km met 93 sluizen. De eerste 46 brengen ons steeds hoger, de volgende 47 doen ons weer afdalen in de richting van de Maas.

Het Canal des Vosges is ook al geruime tijd niet meer open voor beroepsvaart. 

Het waterpeil is dit seizoen tamelijk laag. Daardoor is goed te zien hoe de toestand van de stalen damwandprofielen is: abominabel.

Op een doodstil plekje konden we afmeren aan een oude kademuur. 

Het is weliswaar erg warm geweest, maar het was ook erg vochtig. Dat vocht begint nu al te condenseren. Ik moet zo dadelijk maar eens een vuurtje maken.

Canal des Vosges 2: Misschien de laatste hete dag van augustus

29 augustus

De nacht was helder. De uilen riepen vanuit het donkere bos. Toen de vlammen doofden en we alleen nog de gloed van het houtskool hadden om ons aan te warmen, zagen we boven onze hoofden de onmetelijke sterrenzee.

De dag beloofde weer zeer heet te worden, dus we namen plaats in de schaduw. Omdat de temperatuur op dreigde te lopen tot een graad of 33 zijn we daar maar gebleven. En vanavond weer een vuurtje! 

Hout genoeg, want hier heerst een ziekte onder de essen die langs het kanaal zijn geplant. De kastanjes zijn hier trouwens net zo aangetast door de kastanjemot als in Nederland en in Engeland, dus het Franse bomenbestand vertelt opnieuw een triest verhaal...

Overigens zien we hier en daar al kleurschakeringen in het geboomte die aan de herfst doen denken.

Op een pad waar alleen vissers gebruik van maken tref ik een schepsel aan, vermoedelijk dood, maar geheimzinnig als een alien. 

Het stinkt niet, dus het is geen vis. Het is bijna 20 cm lang en stevig van structuur, doch wel geleiachtig. Het heeft kop nog staart, hoewel er aan een van de twee uiteinden wel een kleine opening is te onderscheiden. What have we here?

We varen al enkele kilometers op het Canal des Vosges maar we zijn nog niet in de Vogezen. Dit is nog het departement Haute Saône. Ik zal het melden wanneer we in de Vogezen zijn, en in Région Grand Est, het nieuwe bestuurlijk gebied dat is ontstaan na herindeling van de departementen in 2016.

Canal des Vosges 3: Lorraine

30 augustus

Bij Sluis 38, "du Gros Moulin" bereikten we Lorraine, wat ik mooier vind klinken dan Lotharingen, zoals de Duitsers het noemen. 

Daarmee zijn we nu dan ook in Les Vosges, of Vogezen, zoals de Nederlander het noemt. Département Vosges wel te verstaan, niet te verwarren met het gelijknamige gebergte, dat een stuk oostelijker ligt. 

Lorraine is de oude naam van de Région, de eerste bestuurslaag na de nationale overheid die centraal vanuit Parijs het land bestuurt. Sinds 1 januari 2016 heet het hier ook nog eens Région Grand Est, waarvan naast Lotharingen ook de andere twee oude regio's Elzas en Champagne-Ardenne deel uitmaken. 

Het Kanaal van de Vogezen meandert voor wat het eerste deel aangaat, laten we zeggen (omdat het zo'n mooie naam heeft) tot aan het gehucht Méloménil, vrijwel parallel aan het riviertje Le Coney, waarin momenteel erg weinig water stroomt. 

Verderop wordt de Moezel de voedende rivier, maar tegen de tijd dat we daar zijn gaan we bergaf. Nu gaan we voorlopig nog bergop.

Dit bord betekent Hier Toeteren. Dat moet omdat de bocht een beetje smal is. Ik weiger te toeteren. Je zou een ree kunnen doen schrikken, zodat die in het water springt en verdrinkt. Verder is er toch niemand die het horen zou, want tegenliggers... we hebben er vandaag wel een gehad. 

De omgeving wordt rotsiger en bossiger. De kleur van het bouwmateriaal verschiet geleidelijk van okergeel naar roestbruin.

In het mooie dorpje Selles konden we brood kopen en zowaar een lege gasfles omruilen tegen een volle. Weliswaar stapten we daarmee ongewild over van propaan op butaan, dus we hopen maar dat dat geen problemen gaat geven...

Even verderop konden we water innemen.

En daar, in de verte heb je Truus en Steve weer, die ons passeerden toen we lunchten en ons niet schenen te herkennen.

Onze vaardag eindigde enkele kilometers voorbij hun eindbestemming, op een 'vrije plaats', in de stromende regen, die Mia tot douche diende. De temperatuur zal de komende dagen flink onderuit gaan, vandaag was het nog best aangenaam.

Canal des Vosges 4: Sluizen

1 september

Vandaag deels in de regen door stille bossen gevaren. Ongekend lage temperaturen (19 graden!)

De sluizen van het Canal des Vosges brengen ons eerst ongeveer 140 meter hoger om ons vervolgens weer evenveel te laten zakken. Gemiddeld een sluis per kilometer.

Twaalf identieke sluizen achter de rug (hoewel er altijd wel iets aparts aan te beleven valt.)

Een de trap als deze, helemaal voor in de sluiskom, dus vlakbij de deur waardoor straks het water binnenkolkt, bestijgt Mia in elke sluis van dit traject. Denk maar niet dat varen altijd even leuk is. Met het voortouw in de hand klimt ze drie à vier meter, terwijl ik de boot enkele tientallen meters naar achteren vaar en haar dan mijn achtertouw toewerp, dat zij om een bolder legt en vervolgens weer teruggeeft. Dan pas zet ze het 'bassineren' in werking. Zij blijft boven aan het voortouw trekken, ik beneden aan het achtertouw. Zo stijgen we ruim drie meter. En dat zevenenveertig keer... We hebben het ook wel anders geprobeerd, maar voor- en nadelen tegen elkaar afwegend blijven we het toch maar zo doen. Grootste voordeel: de motor gaat uit en ik ben ook even buiten.

Uiteindelijk hebben we slechts 14 kilometer verderop aan een pontonnetje aangelegd. Vanaf dat punt zijn we op de fiets teruggereden tot Fontenoy-le-Château, waarbij het weer eens opviel hoe trouw dit kanaal uit ca.1881 het riviertje de Coney volgt, in bijna al zijn grillen. 

Het hele beekdal staat vol bloeiende spingbalsemien, iets wat vanuit de boot niet te zien is. 

Ik hoop maar dat ze hier in Fontenoy niet denken dat het New Yorkse Coney Island naar dit riviertje is genoemd, want ik weet toevallig dat  dat oorspronkelijk Konijnen Eiland heette, vanwege de konijnen die de Hollanders er voor hun eigen voedselvoorziening, ter vermenigvuldiging hadden losgelaten.

Wat is er verder te beleven op zo'n kanaal, behalve stilte en natuur? Een oude drinkwatervoorziening wellicht, voor de trekpaarden(?)

Het kanaal is wars van rechtlijnigheid, dus snelwegen en spoorlijnen lopen er niet langs. Alleen de Mirages van de Franse luchtmacht trekken zich nergens wat van aan en houden soms, met name op woensdag, schijngevechten boven onze hoofden. Als er al eens een oud dorp is, dan is dat ontstaan aan het riviertje en niet aan het kanaal. Industrie die zich ooit langs het kanaal heeft gevestigd is achterhaald en heeft lege gebouwen opgeleverd. 

Er staan her en der informatieborden over fietsroutes die je landinwaarts kunt maken en alles wat je daar aan erfgoed zou kunnen beleven, maar we stellen dat nog even uit. Het brengt ons van de Saône naar de Maas, that's all.

De bossen zijn indrukwekkend, maar de langs het kanaal aangeplante essen zijn alle dood of stervende, hetgeen een trieste aanblik geeft.

Onze picknickplaats zag er vandaag zo uit:

En onze plek voor de nacht zo:

Zin om langs te komen? Tentje meebrengen!